Anders sociaal

Zomers versieren ze hun straten, staan de breedbeeld-TV’s buiten, alsmede het bankstel en de stoelen. En op het tuintafeltje een krat pils. Ze wonen in buurten die als werkwoord gehanteerd worden en communiceren vanuit het raam met de overburen. Op de stoep worden hun Golfjes van nieuwe velgen voorzien en de straat wordt gebruikt als speelplaats voor kinderen. Zomaar een volksbuurt in een middelgrote stad van Nederland.

Ik fiets en loop er regelmatig doorheen, terwijl ik gadegeslagen wordt door op de drempel zittende en uit het raam hangende mensen. Niet omdat ik er raar bijloop mag ik hopen, maar zo zitten ze er nu eenmaal altijd bij. De mannen hebben buiken, tatoeages en kettingen. De vrouwen roken onophoudelijk shag en slaken kreten uit naar hun kinderen, die doorgaans Jeffrey, Chantal, Patricia of Kevin heten.

Telkens als ik deze straat inloop, ervaar ik dat als een vorm van huisvredebreuk. Niet alleen omdat ik een keer door kinderen staande werd gehouden om tol te betalen, maar vooral omdat je ziet dat deze mensen voor elkaar zorgen. Deuren staan open, pilsjes worden van tuin naar tuin gegooid, en de brommer van de een wordt door de ander gemaakt. Het zijn mensen die misschien niet goed weten wat eigen verantwoordelijkheid nemen is, maar waar ze kunnen, nemen ze dat wel voor hun buurtgenoten. Ze houden er een normen- en waardepatroon op na die misschien niet de onze is, maar waar ze onderling wel vrede mee hebben.

Totdat ik ze in de supermarkt of bij de snackbar tegenkom. Vandaag bijvoorbeeld weer. Een jongetje van een jaar of tien komt luid bellend de snackbar binnenwandelen. Hij wil patat, krijgt patat, telt zijn wisselgeld en kijkt omhoog naar de patatbakker. “Oplichter!”, roept het jongetje plots. De beste man schrikt van zoveel brutaliteit, herstelt zich en legt uit dat hij toch echt genoeg wisselgeld heeft teruggegeven. Het jongetje loopt zonder dankjewel en groeten weg, knipt het licht uit en doet iets met het slot van de deur, waardoor die van buiten niet meer open kan nadat hij ‘m hard heeft dichtgeslagen.

Vorige week een ander tafereel, maar van de zelfde orde, bij de supermarkt. Chipszakken werden door kinderen uit de rekken getrokken en in het gangpad gesmeten, terwijl de ouders hun boodschappenlijstje over een afstand van 25 meter verbaal doorcommuniceerden.

Het zijn dezelfde mensen die mij doorgaans vriendelijk begroeten als ik me door hun straat beweeg. Dezelfde mensen die aan het spreekwoord ‘Beter ’n goede buur dan ’n verre vriend’ vorm en inhoud geven. Maar ook de mensen die voor de bewoners een straat verderop a-sociaal heten. Zelf ben ik er nog niet uit of die ‘A’ voor ‘Anti’ of voor ‘Anders’ staat.

Steven de Jong is columnist en initiatiefnemer van lastvandeburger.NL

Bericht aan Steven?

Andere Columns Café Politiek (CCP)

Sponsors

Onze sponsors stellen wij graag aan u voor.

Vrijwilligers

Graag stellen wij u aan hen voor.

Debatleiders

Graag stellen wij u aan hen voor.